Açıklama

Yavaş yavaş gözlerini açtı.

Göz kapaklarındaki ağırlık, gözlerini açmasına engel oluyordu.

Bedeni ağırdı, kaldıramıyordu. Uzandığı hâlde etrafına baktı.

Her yer karanlık hiçbir şey görünmüyordu. Sessizlik…

Kulakları uğulduyor, nefesinin sesini duyuyordu.

Bitkin ve yorgundu…

Tekrar kapadı gözlerini. Olanları düşündü. Önder’le bir oluşlarını…

Sonra kaos!

“Kimse yok mu?”

Birden ışıklar açılmıştı.

Başını kaldıran Melis, gördüğü manzara karşısında

dehşete düşmüştü.

Korku filmlerinden çıkmış bir odadaydı âdeta.