Son birkaç yıl içerisinde tam yirmi yedi hayata konuk oldum ben. İyileşmemiş, irin dolu yaraları olan yirmi yedi kişinin hayatını ziyaret ettim ve itiraf etmeliyim ki hepsi de çok zor ziyaretlerdi.
Bu hayatlara yaptığım ziyaretlerin ardından kimi gün bir kaldırımın kenarına oturu
Son birkaç yıl içerisinde tam yirmi yedi hayata konuk oldum ben. İyileşmemiş, irin dolu yaraları olan yirmi yedi kişinin hayatını ziyaret ettim ve itiraf etmeliyim ki hepsi de çok zor ziyaretlerdi.
Bu hayatlara yaptığım ziyaretlerin ardından kimi gün bir kaldırımın kenarına oturup ağladım, bana hikâyesini anlatan kişinin yanında ağlayamadığım için. Eğer o an o kaldırım kenarına oturup ağlamasaydım, ağlayarak içimi biraz rahatlatmasaydım yoluma devam edemeyecektim. Kimi gün ise hayat ziyaretlerimin birinden dönerken evimin yolunu karıştırdım. Duyduklarım beni o kadar etkilemişti ki kendi evimin yolunu bulmakta zorlandım. Bir ziyaretimin ardından ise tam on iki gün boyunca evden hiç çıkmadım. Bu on iki günde hiç yazı yazmadım, hiçbir şey okumadım, hiçbir şey izlemedim, sandviç dışında herhangi bir şey yapıp yemedim, ailemle yaptığım günlük “Her şey yolunda, hayattayım.” konuşması dışında kimse ile konuşmadım. Bu on iki gün boyunca sadece şunu düşündüm: “Bu kadar acıya dayanmak nasıl mümkün olabilir?”
Okurlar bana, “Yeni kitabınızın konusu ne olacak?” diye sorduğu zaman onlara hep şu yanıtı verdim: “Toplumsal bir yara.” Fakat bu cevabım bazen yanlış anlaşıldı. Toplumsal yara dediğim zaman birçok kişinin aklına, “savaş, ekonomi, siyaset” gibi konular geldi. Oysaki ben bunlardan hiçbirini kastetmemiştim.
Peki, benim kastettiğim toplumsal yara neydi? Cevap veriyorum: Benim bahsettiğim toplumsal yara şuydu: “baba yaraları.” Bana bu yirmi yedi kişi ne mi anlattı? Cevap veriyorum: “Babalarından aldıkları yaraları” anlattılar. Peki, bana kitabımın konusu sorulduğunda ben neden “konusu toplumsal bir yara” cevabını verdim? Cevap veriyorum: “Çünkü bu toplumda babası tarafından sevilmeyen, istenmeyen, dışlanan, acı çeken çok fazla çocuk var.” Yoksa siz, “Bizim toplumumuzda baba figürü biraz sert bir mizaca sahip sadece. Bir baba çocuğunu sevmez olur mu hiç? Sevgisini göstermiyordur.” diye mi düşünüyorsunuz? Üzgünüm ama bu düşüncenizi çürütecek çok fazla şey dinledim.
Sepete Ekle 
